Bitwa o literaturę. Wit Szostak. Pisarz ubrany w tweed

gość: Wit Szostak prowadzenie: Łukasz Drewniak lektor: Kacper Kubiec

Ładuję ...

Zapis z dnia: 16 maja 2017 godz: 18:00:00

Spotkanie z filozofem i pisarzem, ukrywającym się pod pseudonimem: Wit Szostak. Krakowsko-uniwersyteckie drwiny, gry literackie, hipostazy i zmyślenia. Droga od góralskiej fantastyki „Wichrów Smoczogór” do literatury campusowej. Ekscesy formalne i wirtuozeria stylu. Dowcip i kontemplacja. Mit i bebechy. Twórczość jako lustro innej twórczości.
Wit Szostak zaskakuje swoich czytelników każdą swoją kolejną książką. W trylogii krakowskiej („Chochoły”, „Dumanowski”, „Fuga”) sprawdzał napięcie między Historią a trzewiami Miasta, między tym, co mogło się zdarzyć, lub nie, w rzeczywistości alternatywnej i rzeczywistości wewnętrznej. W „Stu dniach bez słońca” wysyłał tuzinkowego literaturoznawcę na Uniwersytet na fikcyjnych wyspach Finneganach, we „Wróżeniu z wnętrzności” stworzył „język, który nie służy komunikacji”. Najnowsza powieść, „Zagroda zębów”, to zbiór miniatur o wariantach losu Odysa. Homer zwykle stoi u początku wszelkiej twórczości, zdolności opowiadania historii. „Zagroda zębów” udowadnia, że ślepy poeta nadaje się też na symbolicznego patrona „literatury w połowie drogi”.
Łukasz Drewniak

 

Wit Szostak, pisarz, z wykształcenia filozof. Urodził się i mieszka w Krakowie. Wydał 10 książek prozatorskich i kilka rozproszonych opowiadań. Autor m. in. „Oberków do końca świata” (2007), „Chochołów” (2010), „Dumanowskiego” (2011), „Fugi” (2012), „Stu dni bez słońca” (2014) i „Wróżenia z wnętrzności” (2015). Ostatnio opublikował „Zagrodę zębów” (2016), w której po raz kolejny wraca do mitu Odysa, snując alternatywne historie króla Itaki. Jego powieści były nominowane do Literackiej Nagrody NIKE i Paszportów Polityki. Dumanowski doczekał się adaptacji radiowej (reż. Jan Klata) oraz dwóch teatralnych (na deskach Narodowego Teatru Starego w Krakowie). Woli, aby w odniesieniu do jego literatury nie używano zbyt pochopnie przymiotników i etykietek. Gdyby miał sporządzić listę słów kluczowych dla własnej twórczości, zapewne wymieniłby: mit, wielogłosowość, niewiarygodność, powracanie. Lecz cały czas zastanawiałby się, czy wybór tych akurat pojęć jest słuszny i wyczerpujący. W literaturze często sięga po narrację pierwszoosobową. Swoje biogramy pisze w osobie trzeciej.